Ответ:

1953 жылы Сталин қайтыс болғаннан кейін билік үшін күрес басталды. Алғашында басшылық бірнеше қайраткердің арасында бөлінді: Георгий Маленков үкіметті басқарды, Лаврентий Берия күштік органдарға ықпал етті, ал Никита Хрущев партия аппаратындағы беделін нығайтты. Бұл кезеңде жаппай қуғын-сүргіннің зардаптарын жеңілдетуге бағытталған шаралар жасалып, кейбір тұтқындарға рақымшылық берілді. Алайда билік үшін күрес жалғасып, 1953 жылы Берия тұтқындалды, кейін өлім жазасына кесілді. 1955 жылы Маленков үкімет басынан кетті, ал Хрущев партия жетекшісі ретінде билігін күшейтті.

Меніңше, сол кездегі үш қайраткердің ішінен Маленковтың бағыты қоғам мүддесіне көбірек сай келер еді: ол халықтың тұрмысын жақсартуға және ауыр өнеркәсіппен қатар тұтыну тауарларын өндіруге көңіл бөлу қажеттігін көтерді. Берияның күштік құрылымдардағы ықпалы мен қуғын-сүргінге қатысы оның билікке келуін қауіпті етті. Хрущев десталинизацияны бастағанымен, кейінгі саясаты қайшылықты болды. Бұл — тарихи деректерге сүйенген бағалау; нақты қайраткер билікке келсе, елдің болашағы міндетті түрде жақсы болар еді деп кесіп айту қиын.