- Шүкірлік, әке, — деп біраз тұрды да: — ат барған соң, дәріс тәмам болмаса да, қазіреттің рұқсатын, фатикасын алып қайттым,- деді. |
|
|
- Шырағым, сен бала емессің, естиярсың. Өзің барсаң бір сәрі. Ондай жаман, сұмдық жерге Абайды несіне апардың? |
|
|
- Әй, шырағым балам, әуелі ар жағыңда әкең тұр... Сәлем бер! — деді. |
|
|
- Пай, жаман қатындар сілекейлеп, баламыздың бетінен сүйер жер де қалдырмады-ау, — деп паңдана күлді де, Абайды көзінен сүйді. |
|
|
Әңгімесінің барлық жерін дәмді ғып, қызықтырып айтады. |
|
|
Есіктен кіре, үйде отырған үлкендерге ашық дауыспен, айқын етіп сәлем берді. |
|
|
- Барлық байлау осы болғаны ма? Ит те болса, бауыр емес пе еді? |
|
|
- Өй, кәрі малғұн! — деп, Жексенді желкеден қойып жіберді. |
|
|
Біреуді мақтап, біреуден сұрап жырлайтын ақын емес. |
|
|