2. — Не чапай, сынок, там Жыжа, — просіць мама, хавае дзіцятка. Малое няўцямна пазірае на агонь і не разумее, дзе Жыжа і хто гэта? Там жа толькі вясёлыя вугалькі, свеціцца, прывабліва падмігваюць трапяткім полымем, дакрануцца запрашаюць... Не ведае дзіця, што Жыжа, Жыж, Жыжаль — гэта даўні бог агню, якога шанавалі нашы далёкія продкі...

Жыжа, або Жыж, Жыжаль, — персаніфікацыя агню ў беларускіх народных уяўленнях, даўняе боства, якому, паводле тэксту, пакланяліся продкі. Папярэджанне маці мае і практычны сэнс: да агню нельга дакранацца, бо можна атрымаць апёк.

Адказ: Жыжа — даўні бог агню ў беларускіх народных уяўленнях.