256. Прыдумайце гумарыстычнае апавяданне пра незвычайны выпадак, каб асноўнай думкай стала прыказка «Мякка сцеле, ды мулка спаць». У канцы зрабіце павучальны вывад.

Гумарыстычнае апавяданне

У нашым гарадку жыў-быў адзін вельмі сарамлівы і ціхі чалавек па імені Сцяпан. Ён працаваў бібліятэкарам і, здавалася, увесь час блукаў у свеце кніг, а не ў рэальнасці. Яго галоўнай марай было пазнаёміцца з прыгожай дзяўчынай з аддзела кнігадрукавання, але кожны раз, калі ён бачыў яе, мова адмаўлялася працаваць, а ногі прырасталі да падлогі.

Аднойчы Сцяпан вырашыў, што трэба нешта рабіць. Ён прачытаў шмат кніг пра тое, як пераадольваць сарамлівасць, і вырашыў пачаць з малога: падчас абеду падысці да яе і прапанаваць падзяліць яго прынесеныя з сабой піражкі з капустай. "Гэта ж так проста!" – думаў ён. – "Яна адмовіць, але я прывыкну да адмовы, і ў наступны раз будзе лягчэй".

Усё было падрыхтавана: піражкі, зваранае дома ў мамы, былі свежымі і пахлі цудоўна. Сэрца Сцяпана білася так моцна, што, здавалася, яго можна будзе пачуць у суседняй зале. Нарэшце, сабраўшы ўсю сваю мужнасць, ён падышоў да стала, за якім сядзела прыгажуня, і, працягваючы піражок, прамармытаў: "Пры... пры... прыемнага апетыту?".

Дзяўчына, здзіўлена паглядзеўшы на яго, усміхнулася і адказала: "Дзякуй, Сцяпан! Але я сёння ўжо паспела паабедаць".

Сцяпан адчуў, як зямля сыходзіць у яго з-пад ног. Ён быў гатовы да адмовы, але не да такой ветлівай і лагоднай усмешкі, якая, здавалася, пранікнула яму ў самую душу. Аднак, замест таго, каб апусціць галаву і ўцячы, ён, на сваё здзіўленне, працягнуў: "А ведаеце, яны сапраўды атрымаліся вельмі смачнымі. Мама навучыла адмысловы рэцэпт. Калі хочаце, магу прынесці яшчэ заўтра?"

Дзяўчына зноў усміхнулася, але цяпер усмешка была яшчэ ярчэйшай. "Было б цудоўна!" – сказала яна.

З гэтага дня Сцяпан штодня прыносіў піражкі. Яны пачалі размаўляць пра кнігі, пра жыццё, пра мары. Сцяпан зразумеў, што яго страх быў значна большы за рэальную праблему. Ён проста паспрабаваў зрабіць тое, што яму здавалася страшным, і атрымаў зусім не тое, што чакаў, але нашмат лепшае.

Павучальны вывад: Не трэба баяцца пачаць. Часам, калі мы спрабуем зрабіць нешта, што здаецца нам вельмі цяжкім, вынік можа быць не зусім такім, як мы чакалі, але ён можа прывесці да нечаканых і прыемных адкрыццяў. Як кажуць, «мякка сцеле, ды мулка спаць» — здавалася б, простае дзеянне, але яно прывяло да знаёмства і шчасця.