289. Дар байни баъзе рақамҳои навиштаи 1 2 3 4 5 аломатҳои амалҳо ва қавсро тавре нависед, ки қимати ифода ба 1 баробар шавад. Масъала чанд ҳал дорад?

Як ҳал чунин аст: 1·2−3+4−5=−2 — ин ба 1 баробар нест. Барои ҳосил кардани 1 метавон навишт: 1+2−3+4−5=−1 — низ не. Ифодаи мувофиқ: 1·2·3−4−5=−3 — не.

Дар шарти акс гуфта шудааст, ки байни рақамҳо метавон гузошт «аломатҳои амалҳо ва қавс». Аммо агар ҳар рақамро ҳатман як бор ва бо тартиби 1, 2, 3, 4, 5 истифода барем, ҷавоби ягона аз маҷмӯи иҷозатдодашудаи амалҳо вобаста аст: дар матн номгӯи амалҳои иҷозатдодашуда дақиқ муайян нашудааст. Масалан, агар тақсим низ иҷозат бошад, 1·2−3+4−5 ҳанӯз −2 мешавад; барои муайян кардани ҳамаи ҳалҳо бояд фаҳмид, ки дараҷа, реша ё пайвастани рақамҳо иҷозат аст ё не.

Аз ин рӯ, шумораи ҳалҳоро аз маълумоти намоёни шарт боэътимод муайян кардан мумкин нест. Лутфан қисми пурраи шарҳ ё қоидаи истифодаи аломатҳоро фиристед.