37. Нокталар урынына билгеле үткән заман хикәя фигыльнең тиешле формаларын куеп, текстны укы, күчереп яз.

Җил исеп китте, агачлар чайкалдылар, шаулаштылар. Каеннардагы соңгы яфраклар, кинәт нәрсәләрдәндер куркып кузгалган саргылт күбәләкләр кебек, көтүләре белән күтәрелделәр дә, ашыгып, җиргә кундылар.

Ә икенче агачтагы яфраклар тиз бирешмәделәр, боргаландылар, ботакларыннан аерылмаска тырышты. Ә шулай да әнә берсе өзелде, әмма җиргә ашыкмады, очты, хәтта туган өрәңгесеннән дә биегрәк күтәрелде һәм әле бер ягына, әле икенче ягына күрсәтеп чайкалды: әйтерсең лә канатларын ал, кызыл, алтын төсләргә манган тылсымлы ярканат.

Фигыльләргә үткән заман кушымчалары сүзнең соңгы авазына һәм сузыкларның калын-нечкәлегенә карап сайланды: -ды/-де — яңгырау тартыклардан соң, -ты/-те — саңгырау тартыклардан соң.