4. Көне түркі қару-жарағын сипаттаңдар. Еуропалық рыцарь қару-жарағымен салыстырыңдар (олардың пайда болу уақыты, артықшылығы мен кемшілігі, ұрыстағы тиімділігі).

Көне түркі жауынгерлері садақ пен жебені, найзаны, қылышты немесе семсерді, қалқанды қолданды. Атты жауынгердің негізгі артықшылықтары — жылдамдық, алыстан оқ ату және шегіне жүріп шайқасу мүмкіндігі. Қорғанысқа дулыға, сауыт және қалқан пайдаланылды.

Еуропалық рыцарьлардың қару-жарағы орта ғасырларда, әсіресе XI–XV ғасырларда кең тарады. Олар найза, қылыш, қалқан және біртіндеп жетілдірілген темір сауыт киді. Ауыр сауыт пен найзалы шабуыл жақын қақтығыста қорғаныс пен соққы күшін арттырды, бірақ салмағы қозғалысты шектеп, ұзақ жорық пен шапшаң маневрді қиындатты.

Екі әскери дәстүрдің уақытын дәл бір кезеңмен шектеу қиын: түркілердің қару-жарағы ғасырлар бойы өзгеріп отырды, ал рыцарьлық жабдық та біртіндеп қалыптасты. Жалпы алғанда, түркі атты әскері ашық далада жылдамдық пен қашықтан шабуылда тиімді болды; рыцарьлардың ауыр қаруланған жасағы жақын ұрыста және саптық шабуылда күшті еді.