5. Тексты тасуири уҡығыҙ. Намыҫлы бул. [Текст: «Хәйлә, ҡурҡаҡлыҡ һәм ялған менән үҙең биргән вәғәҙәңде намыҫлы тип әйтеп булмай. Намыҫлы кеше — ул тура һүҙле, ҡыйыу, дуҫлыҡтың ҡәҙерен белгән, яҡындарын, таныштарын һәм таныш булмаған кешеләрҙе лә хөрмәт иткән, яратҡан кеше. Әҙәпле һәм намыҫлы кеше атай-әсәйҙәренән, дуҫтарынан йәшеренеп, яраман эштәр башҡармай. Сөнки йәшереп эшләгән эш ике йөҙлөлөк, хәйләкәрлек булып ине. Ә ике йөҙлөлөк, хәйләкәрлек кешене алдашырға, ҡурҡаҡ булырға өйрәтә. Әҙәпле, намыҫлы кеше дуҫтарының уңышын күреп, шатлана белә. Ул бер ҡасан да, бер кемдән дә көнләшмәй. Кемдәр яңы велосипед йәки футбол тубы алған икән, бик яҡшы! Тимәк, беҙҙең ишек алдында күберәк буласаҡ… Һәм лә шундай туп йәки берәй уйынсыҡ алған — бик шәп. Дуҫтар менән бергәләп яңы уйындар уйнарға була. Әҙәпле һәм намыҫлы кеше ата-әсәһен, олатай-өләсәһен хөрмәтенән дә ҡәҙерен белә, ихтирам итә. Үҙе лә эш ярата. Намыҫлы кешегә һәр ваҡыт танырыға була. Шуға күрә ундай кешене хөрмәт итәләр, уға ышаналар.»]

Текст намыҫлылыҡ, әҙәплелек, дуҫлыҡ һәм башҡаларға ихтирам тураһында. Унда тура һүҙле, ҡыйыу булыу, алдашмау, көнләшмәү, яҡын кешеләрҙе хөрмәт итеү һәм хеҙмәт һөйөү кеүек сифаттарҙың әһәмиәте асыла.