7. Прыдумайце ўласную гісторыю пра камень-валун, ужываючы абраныя вамі вобразы і выслоўі.

Аднойчы на ўзлеску знайшлі вялікі камень-валун. Ён ляжаў там так даўно, што памятаў і шум старажытнага лесу, і звонкія галасы дзяцей, якія калісьці гулялі побач.

«Камень ваду точыць», — падумала крынічка і кожны дзень бегла каля валуна. А камень толькі ўсміхаўся: ён ведаў, што нават маленькая кропля можа змяніць свет, калі не спыняецца.

Неяк у лесе заблукаў зайчык. Ён стаміўся і схаваўся за валуном ад дажджу. Камень сагрэў яго, а пасля паказаў сцяжынку да хаткі. З таго часу звяры часта збіраліся каля валуна, каб адпачыць і паслухаць яго мудрыя гісторыі.

І хоць валун быў маўклівы, усе разумелі: добрыя ўчынкі гавораць гучней за словы.