Ответ:

1. «Тышта ... ап-аклы ... вак яңгыр ява иде» дигән тасвир табигатьнең салкын, күңелсез халәтен күрсәтә. Вак яңгыр һәм пычрак юллар кешенең эчке борчылуы, моңсу кәефе белән аваздаш булып, әсәрдәге хис-тойгыны көчәйтә.

2. Бабай, җир-су, кыр-урман һәм кош-кортлар белән бәйле өзектә табигать кеше тормышының аерылгысыз өлеше итеп бирелә. Бу тасвир геройның туган якка, аның табигатенә һәм буыннар хәтеренә мөнәсәбәтен ачарга ярдәм итә. Өзекнең кайбер сүзләре рәсемдә укылмый.

3. «Тау-тау болытлар», «берсен берсе кысрыклап куыша-куыша» дигән җанландырулы сурәтләү хәрәкәт һәм көч хисе тудыра. Болытлар агымы табигатьнең үзгәрүчәнлеген, тынгысызлыгын күрсәтә; ул әсәрдәге киеренкелекне дә көчәйтә.

4. Умартага күтәрелгәндә ишетелгән Җидегән чишмә тавышы геройның күңел сагышын кузгата. Табигать авазы хәтер һәм хисләр белән бәйләнә, туган җирнең герой өчен кадерле булуын күрсәтә.