Күн тал түс болып қалған екен. Ағаштардың әрқайсысына тоқтап қарап, сосын жоңышқалықты аралап келіп, күннің қызуы қуырып бара жатқандықтан, жүзімнің көлеңкесіне кіре бергені сол еді: Мама-аа... мама-аа... Сенсің ғой ең дана-аа... Мәңгі дос сен ғана-аа... деп әндеткен сүйкімді бала дауысын естіді. Бірақ Есмағамбет олай бір, былай бір бұрылып, маңайынан бала көрмеді. Сөйтсе үстіне су жаңа ақ футболка киген төрт жасар шамасындағы ер бала арнайы тіреу ағаштарымен керілген жүзім сабақтарының ұзына бойғы, көлеңкесінің бір шетінде құммен ойнап, отыр екен. Қолында ойыншық күрек... ойыншық шелек. Балмағамбет ағасының ұзатылған қыздары болатын. Солар- дың бірінің баласы болар деп топшылаған Есмағамбет жүзім көлеңкесінде аяқтарын еңкейе басып балаға жақындады. Жақындап келгенше бала мұны байқаған жоқ. Жанына келіп: Мама-аа... мама-аа... Сенсің ғой ең дана-аа... Мәңгі дос сен ғана-а... Мама-а, мама-а-а-а... – Әй, балақай, сенің атың кім? - дегенде барып, бала Есмағам- бетке бұрылды. Бірақ ойыншық шелекке ойыншық күрекпен құм салу ісін доғарған жоқ. Атың кім дедім ғой, – деп қайта сұрағанда барып бала ұяң күлімсіреп: – Сержан, - деді ақырын ғана. – Кімнің баласысың? – Күміскүлдің. – Күміскүл кімнің қызы? – Балмағамбеттің. Есмағамбет енді еңкеңдеп барып, анадай жерден қолдан жа- салған ағаш орындықты алып, баланың дәл жанына жайғасты.