Машқи 159. Матни супориш дар қисми боло ва канори рости акс бурида шудааст. Ҷумлаҳои хондашаванда: «Меҳмонро интизор будем. Фарҳод … хешашро интизор буд. Раъно, бояд маро интизор мешудӣ. Ман, Барно ва Нозанин дар кӯча ҳамсинфамонро интизор мешавем. Диловару Шаҳло, пагоҳ моро интизор шавед. Миҷгона, Хушнуд ва Нилуфар, пагоҳ моро интизор мешаванд.»

Қисми супориш, аз ҷумла амали дақиқи талабшуда ва як қисми ҷумлаи дуюм, дар акс намоён нест. Аз ҷумлаҳои хондашаванда ҷонишинҳоро чунин ҷудо кардан мумкин аст:

• «Меҳмонро интизор будем» — ҷонишини «мо» дар шакли феъл «будем» фаҳмида мешавад.
• «Фарҳод … хешашро интизор буд» — «хешашро» шакли ҷонишини «хеш» бо пасванди соҳибӣ ва пасванди ҳолат аст.
• «Раъно, бояд маро интизор мешудӣ» — «маро»; «ту» дар шакли феъл «мешудӣ» фаҳмида мешавад.
• «Ман, Барно ва Нозанин дар кӯча ҳамсинфамонро интизор мешавем» — «ман»; «мо» дар шакли феъли «мешавем» фаҳмида мешавад.
• «Диловару Шаҳло, пагоҳ моро интизор шавед» — «моро»; «шумо» дар шакли амрии «шавед» фаҳмида мешавад.
• «Миҷгона, Хушнуд ва Нилуфар, пагоҳ моро интизор мешаванд» — «моро»; иҷрокунандагони амал бо номҳо нишон дода шудаанд.

Барои иҷрои дақиқи талаботи китоб акси пурраи сатри супориш ва ҷумлаи дуюм лозим аст.