184. Междометиелерні таап, тузаларын чарыдыңар. – Ноо, кӱрең ат, ноо, хайранах! – кӱңӱреде тапсап салып одырған ир кізі. Кӱрең ат, азахтарын чадап алып, соӧртелдіре пасчатхан. Ікі арғалығ чол, пірде тӧңе сығып, пірде ойымға тӱзіп, пірде кӱргеннерні хурчи ойлап, хоғдырып одырған кӱрең атты. Иртенгі сӧрӧндӧк кӱрең аттың мойнына хомут хысханнар, ікі осталнаң хазаалааннар. Ол сыынан, кӱн хырынаң хыйысханча, кӱрең ат хабырғаларын пірде пір осталға чызып одырча. Пірееде, тӧстерде, кӱрең аттың сағыразына киндір поза пағ пычлап теепче, че кӱрең атха ол кӧнігістіг ниме: ол хузуриин на пулғап салча паза ікі хулаан чымыйыт салча. Пірееде кӱрең атха, чазаң даа полза, сопаннирға киліс парча: кизін путтарына кизірт салған хатығ сыраан хаас чоо іт сыхча, хомуды, тізең, наахтарға сабылча – пір дее пастырчаң оңдай чох полыбысча. (Н. Доможаков)