Урманның дусты.

Табигатьнең иң гүзәл почмагы – урманнар. Елның кайсы гына вакыты булмасын, урман безне үзенә тарта. Ләкин урманнарны сакларга кирәк. Урманның дусты агачларны сындырмый, яфракларны һәм чәчәкләрне өзми. Ул кош ояларын туздырмый. Кошлар урманнарны корткычлардан саклыйлар. Корткычлар агач кайрысын бозалар, яфракларны тишәләр. Урман дусты урманда ут якмый, янгын чыгармый. (47 сүз)