Текстның дәвамын укы. Кәҗә дигәннән, көн авышып, кояш Артыш тавы битендәге корыган өянке очына кадәр тәгәрәп төшкәч, әби көн саен башны әйләндерә. «Көтү каршына бар да көтү каршына бар, зинһар, алып кайт шул кәҗәне». Ашыкма, әби, — дим, алып кайтырмын. Беләм ул кәҗәнең гадәтен: көтү кайткач, су буена элдермәсә, тегермән бинасының үткән гасыр бүрәнәләренә ышкынмаса һәм бил тиңентен

Прочитайте продолжение текста. Когда, как говорится, день клонился к вечеру, солнце скатилось до сухого конца вязовой вершины на склоне горы Артыш, бабушка каждый день крутит головой. «Иди навстречу стаду и иди навстречу стаду, пожалуйста, приведи эту козу». Не спеши, бабушка, - говорю, - я ее верну. Я знаю привычки этой козы: если она не побежит к воде, когда стадо вернется, то не будет тереться о бревна мельницы прошлого века, и будет держаться наравне с коровами.