Ответ:
Саша з хлопцамі рабіў вароты — утыкаў у зямлю лазовыя дубцы. Яны дзяліліся на дзве каманды. Чэс гуляў нападальнікам у другой камандзе. Саша адразу зразумеў, што мяч нібы прывязаны да яго ног.
Як толькі Саша адрымліваў мяч, ён кідаўся ў атаку. На яго наступалі па два-тры абаронцы, але ён лёгка абыгрываў іх і з ходу біў па варотах. Праўда, Саша быў не вельмі моцны і дакладны. Вартаўнік, даўганогі Віцька, забіраў мяч.
І вось ужо Чэс на поўнай хуткасці імчаў з мячом да іх варот. Саша бег яму насустрач. Але Чэс пасаваў другому ігроку на левы край, а сам рабіў рывок у цэнтр і там адрымліваў мяч. Іх вартаўнік кідаўся яму ў ногі, ды позна. Чэс пасылаў мяч у пустыя вароты, і яны прапускалі першы гол.
Але тут Саша разыгрываўся, і мячы адзін за адным ляцелі ў вароты праціўніка. Калі лік стаў 6:4 на карысць Сашавай каманды, Чэс спыніў гульню. Потым ён падышоў да Сашы і сказаў:
— А ты, Саша, добра гуляеш! Я капітан нашай школьнай каманды. Мы хутка будзем гуляць з загорскімі футбалістамі. Вось каб ты ў нашай камандзе выступаў! Мы б з табой хутка выйграліся. Тады б паказалі загорцам, дзе ракі зімуюць!
