Ответ:
Аднойчы я ішоў па лясной сцежцы і раптам убачыў каля вялікага каменя незнаёмага чалавека. Ён быў такі высокі, што яго галава амаль краналася ніжніх галін дрэў.
— Не бойся, — сказаў незнаёмец. — Я волат. Шукаю месца, дзе трэба дапамагчы людзям.
Я расказаў яму, што пасля дажджоў ручай размыў дарогу да вёскі. Волат усміхнуўся, узняў з зямлі некалькі вялікіх камянёў і паклаў іх у самыя глыбокія ямы. Потым ён прыбраў з дарогі паваленае дрэва.
На развітанне волат сказаў: «Моц не толькі ў вялікіх руках. Важна дапамагаць тым, каму цяжка». Я падзякаваў яму і вярнуўся ў вёску. З таго дня людзі часта ўспаміналі добры ўчынак волата.
