Ответ:
На дне ціхай ракі, сярод жоўтага пяску, спаў стары Вадзянік. Рачная трава аблытала яго сівыя валасы, а асака на беразе ціха шаптала яму калыханку. Аднойчы да ракі падышло маленькае качаня і заблыталася ў лазе. Вадзянік прачнуўся, асцярожна развёў траву і дапамог качаню выбрацца на бераг. Потым ён зноў лёг на дно, а хвалі ціха пакатыліся далей, нібы захоўваючы яго таямніцу.
