Ответ:
Люблінская унія — пагадненне 1569 г. аб аб’яднанні Польскага Каралеўства і Вялікага Княства Літоўскага ў федэратыўную дзяржаву — Рэч Паспалітую. Дзяржавы мелі агульнага манарха і сойм, але ВКЛ захавала ўласныя законы, войска, скарб і органы кіравання.
Рэч Паспалітая — федэратыўная дзяржава, утвораная ў 1569 г. Польскім Каралеўствам і Вялікім Княствам Літоўскім; у ёй манарх быў выбарным, а важныя рашэнні прымаліся супольным соймам.
«Генрыкавы артыкулы» — прынятыя ў 1573 г. асноўныя ўмовы абрання караля Рэчы Паспалітай. Яны замацоўвалі выбарнасць манарха, абавязак склікаць сойм і права шляхты не падпарадкоўвацца каралю, калі той парушаў законы і правы.
Вальны (агульны) сойм — найвышэйшы саслоўна-прадстаўнічы заканадаўчы орган Рэчы Паспалітай, у працы якога ўдзельнічалі кароль, сенат і пасольская ізба.
Пасольская ізба — ніжняя палата сойма, у якой засядалі паслы, абраныя шляхтай на павятовых сойміках.
Сенат — верхняя палата сойма Рэчы Паспалітай. У яе ўваходзілі найвышэйшыя дзяржаўныя і царкоўныя саноўнікі, у тым ліку ваяводы, кашталяны і біскупы.
Прымас — найвышэйшы іерарх каталіцкай царквы ў Польшчы; у Рэчы Паспалітай ён таксама выконваў абавязкі інтэррэкса — часовага кіраўніка дзяржавы паміж смерцю аднаго караля і абраннем наступнага.
Рокаш — законна прызнанае права шляхты на ўзброенае аб’яднанне і супраціў каралю, калі яна лічыла, што ён парушае законы і правы.
Канфедэрацыя — часовы саюз шляхты, саслоўяў або гарадоў для дасягнення агульнай палітычнай ці ваеннай мэты; рашэнні часта прымаліся галасаваннем большасцю.
Галоўны Трыбунал ВКЛ — вышэйшы апеляцыйны суд Вялікага Княства Літоўскага, заснаваны ў 1581 г.; разглядаў справы, якія раней вырашаліся каралём.
Статут ВКЛ 1588 г. — трэці звод законаў Вялікага Княства Літоўскага, які ўступіў у сілу ў 1589 г. Ён сістэматызаваў права і замацаваў асобнасць дзяржаўнага і прававога ладу ВКЛ.
Люблінская унія — пагадненне 1569 г. аб аб’яднанні Польскага Каралеўства і Вялікага Княства Літоўскага ў федэратыўную дзяржаву — Рэч Паспалітую. Дзяржавы мелі агульнага манарха і сойм, але ВКЛ захавала ўласныя законы, войска, скарб і органы кіравання.
Рэч Паспалітая — федэратыўная дзяржава, утвораная ў 1569 г. Польскім Каралеўствам і Вялікім Княствам Літоўскім; у ёй манарх быў выбарным, а важныя рашэнні прымаліся супольным соймам.
«Генрыкавы артыкулы» — прынятыя ў 1573 г. асноўныя ўмовы абрання караля Рэчы Паспалітай. Яны замацоўвалі выбарнасць манарха, абавязак склікаць сойм і права шляхты не падпарадкоўвацца каралю, калі той парушаў законы і правы.
Вальны (агульны) сойм — найвышэйшы саслоўна-прадстаўнічы заканадаўчы орган Рэчы Паспалітай, у працы якога ўдзельнічалі кароль, сенат і пасольская ізба.
Пасольская ізба — ніжняя палата сойма, у якой засядалі паслы, абраныя шляхтай на павятовых сойміках.
Сенат — верхняя палата сойма Рэчы Паспалітай. У яе ўваходзілі найвышэйшыя дзяржаўныя і царкоўныя саноўнікі, у тым ліку ваяводы, кашталяны і біскупы.
Прымас — найвышэйшы іерарх каталіцкай царквы ў Польшчы; у Рэчы Паспалітай ён таксама выконваў абавязкі інтэррэкса — часовага кіраўніка дзяржавы паміж смерцю аднаго караля і абраннем наступнага.
Рокаш — законна прызнанае права шляхты на ўзброенае аб’яднанне і супраціў каралю, калі яна лічыла, што ён парушае законы і правы.
Канфедэрацыя — часовы саюз шляхты, саслоўяў або гарадоў для дасягнення агульнай палітычнай ці ваеннай мэты; рашэнні часта прымаліся галасаваннем большасцю.
Галоўны Трыбунал ВКЛ — вышэйшы апеляцыйны суд Вялікага Княства Літоўскага, заснаваны ў 1581 г.; разглядаў справы, якія раней вырашаліся каралём.
Статут ВКЛ 1588 г. — трэці звод законаў Вялікага Княства Літоўскага, які ўступіў у сілу ў 1589 г. Ён сістэматызаваў права і замацаваў асобнасць дзяржаўнага і прававога ладу ВКЛ.
