Ответ:
Схема сістэмы кіравання: выбарны кароль польскі і вялікі князь літоўскі стаяў на чале дзяржавы. Сойм складаўся з дзвюх палат — сената і пасольскай ізбы. Паслоў у пасольскую ізбу выбіралі на павятовых сойміках.
| Кароль польскі і вялікі князь літоўскі | |
| Сойм Рэчы Паспалітай | |
| Сенат | Пасольская ізба: паслы Польшчы (120) і ВКЛ (50) |
| Найвышэйшыя саноўнікі і біскупы | Павятовыя соймікі выбіралі паслоў |
Паўнамоцтвы манарха і сойма. Манарх прадстаўляў дзяржаву, кіраваў яе выканаўчымі справамі, прызначаў службовых асоб і камандаваў войскам у межах законаў. Яго ўлада была абмежаваная: ён не мог аднаасобна змяняць законы і ўводзіць новыя падаткі. Сойм прымаў законы, вырашаў пытанні падаткаў і вайны ды кантраляваў важныя дзяржаўныя справы.
Прадстаўніцтва ВКЛ. ВКЛ прадстаўлялі 50 паслоў, а Польшчу — 120. Гэта сведчыць, што прадстаўніцтва ВКЛ у пасольскай ізбе было істотна меншым; яго ўдзельнікі мелі менш галасоў пры вырашэнні супольных спраў.
Магчымыя прычыны незадаволенасці шляхты ВКЛ. Пасля Люблінскай уніі ВКЛ страціла частку тэрыторый і частку палітычнай самастойнасці. У супольным сойме паслоў ад ВКЛ было менш, чым ад Польшчы, таму яго шляхта магла лічыць свой уплыў недастатковым. Пры гэтым княства захоўвала асобныя законы і ўласныя дзяржаўныя інстытуты.
Схема сістэмы кіравання: выбарны кароль польскі і вялікі князь літоўскі стаяў на чале дзяржавы. Сойм складаўся з дзвюх палат — сената і пасольскай ізбы. Паслоў у пасольскую ізбу выбіралі на павятовых сойміках.
| Кароль польскі і вялікі князь літоўскі | |
| Сойм Рэчы Паспалітай | |
| Сенат | Пасольская ізба: паслы Польшчы (120) і ВКЛ (50) |
| Найвышэйшыя саноўнікі і біскупы | Павятовыя соймікі выбіралі паслоў |
Паўнамоцтвы манарха і сойма. Манарх прадстаўляў дзяржаву, кіраваў яе выканаўчымі справамі, прызначаў службовых асоб і камандаваў войскам у межах законаў. Яго ўлада была абмежаваная: ён не мог аднаасобна змяняць законы і ўводзіць новыя падаткі. Сойм прымаў законы, вырашаў пытанні падаткаў і вайны ды кантраляваў важныя дзяржаўныя справы.
Прадстаўніцтва ВКЛ. ВКЛ прадстаўлялі 50 паслоў, а Польшчу — 120. Гэта сведчыць, што прадстаўніцтва ВКЛ у пасольскай ізбе было істотна меншым; яго ўдзельнікі мелі менш галасоў пры вырашэнні супольных спраў.
Магчымыя прычыны незадаволенасці шляхты ВКЛ. Пасля Люблінскай уніі ВКЛ страціла частку тэрыторый і частку палітычнай самастойнасці. У супольным сойме паслоў ад ВКЛ было менш, чым ад Польшчы, таму яго шляхта магла лічыць свой уплыў недастатковым. Пры гэтым княства захоўвала асобныя законы і ўласныя дзяржаўныя інстытуты.
