Решение:
Муносибати ҷонишин бо шумора аз он иборат аст, ки ҷонишинҳо бо шумораҳо (шумора, баъзан бо исмҳои миқдорӣ) барои ифодаи миқдор ё маҳдудияти шумораи шахсон ё ашё истифода мешаванд.
- А) мо, худ, ҳама — «мо» ва «худ» ҷонишинҳои шахсӣ ва рефлексивӣ мебошанд, ки шумораро ифода намекунанд. «Ҳама» метавонад бо исм ё шумора истифода шавад, аммо худ ба танҳоӣ шумораи дақиқро ифода намекунад.
- В) он хел, чунон — инҳо ҷонишинҳои ишоратии сифатӣ ё миқдорӣ мебошанд, ки барои ифодаи сифат ё миқдор истифода мешаванд, на шумора.
- С) ҳама, ин, чӣ хел — «ҳама» метавонад бо маънӣ ба шумора иртибот дошта бошад. «Ин» ҷонишини ишоратӣ аст. «Чӣ хел» пурсиши сифат ё ҳолат аст.
- D) чандум, чӣ қадар — «чанд» (ва шаклҳои он: чандум, чандто) ва «чӣ қадар» (ва шаклҳои он) ҷонишинҳои пурсишӣ ё номаълуми миқдорӣ ва шуморавӣ мебошанд. Инҳо муносибати равшани ҷонишин бо шумораро ифода мекунанд. «Чандум» ҷонишини пурсишии тартибӣ аст, ки бо шумора алоқаманд аст. «Чӣ қадар» барои ифодаи миқдор истифода мешавад.
Ҷавоб: D) чандум, чӣ қадар