Ответ:

  1. Палітыка ў дачыненні розных слаёў насельніцтва. Пасля далучэння беларускіх зямель улады патрабавалі ад шляхты прысягі на вернасць імператару. Шляхецкія прывілеі і значную частку маёмасці спачатку захавалі, імкнучыся заручыцца падтрымкай мясцовай эліты. Адначасова тэрыторыі ўключалі ў расійскую адміністрацыйную сістэму, а сяляне заставаліся залежнымі ад памешчыкаў.

  2. Канфесійная палітыка. Улады падтрымлівалі праваслаўную царкву і імкнуліся аслабіць каталіцкі ўплыў. Пасля паўстання 1830—1831 гг. узмацніліся абмежаванні адносна каталіцкіх устаноў. У 1839 г. уніяцкую царкву скасавалі, а большасць уніятаў перавялі ў праваслаўе.

  3. Плыні грамадскага руху. Існавалі польскі нацыянальна-вызваленчы рух і патрыятычныя тайныя таварыствы, у тым ліку таварыствы філаматаў і філарэтаў. Ідэі паўстання 1830—1831 гг. былі звязаны з барацьбой супраць расійскага панавання. Выяўлялася таксама сялянская незадаволенасць прыгоннымі павіннасцямі і становішчам.

  4. Асаблівасці прамысловасці. Беларусь заставалася пераважна аграрным краем. Пераважалі рамесныя майстэрні і мануфактуры, а фабрычная вытворчасць і выкарыстанне машын развіваліся павольна. Развіццё стрымлівалі прыгоннае права, недахоп вольнай рабочай сілы і абмежаванасць капіталу.

  5. Аграрная палітыка ў 1840—1850-х гг. Рэформа П. Д. Кісялёва змяніла кіраванне дзяржаўнымі сялянамі і ўпарадкавала іх павіннасці. Інвентарная рэформа ў памешчыцкіх маёнтках устанаўлівала ў дакументах сялянскія надзелы і абавязкі. Абедзве меры былі абмежаванымі: прыгоннае права не скасавалі, а сялянскае малазямелле і залежнасць не зніклі.