Ответ:
Метадычная парада на с. 153—154 не бачная, таму тлумачэнне пададзена праз сувязь прычыны і выніку.
Паўстанне 1830—1831 гг. → узмацненне «разбору» шляхты. Пасля паўстання ўлады падазрона ставіліся да шляхты як да магчымай апоры супраціву. Яны больш строга правяралі дакументы, якія пацвярджалі шляхецкае паходжанне. Тыя, хто не мог яго даказаць, гублялі саслоўны статус і маглі быць пераведзены ў іншыя саслоўі.
Уключэнне Беларусі ва ўсерасійскі рынак → паляпшэнне шляхоў зносін і развіццё гандлю. Гаспадарчыя сувязі паміж беларускімі губернямі і іншымі часткамі імперыі павялічылі патрэбу ў перавозцы сыравіны і тавараў. Гэта спрыяла развіццю дарог і іншых шляхоў зносін, а таксама пашырэнню гандлю.
Захаванне прыгоннага права → рост незадаволенасці сялянства. Сяляне заставаліся залежнымі ад памешчыкаў і мусілі выконваць павіннасці. Абмежаванне асабістай свабоды і цяжкія ўмовы жыцця выклікалі пратэсты, скаргі і ўцёкі.
Далучэнне ўніятаў да Рускай праваслаўнай царквы → узмацненне пазіцый расійскага ўрада. Скасаванне уніяцкай царквы ў 1839 г. падпарадкавала яе вернікаў структуры, якую падтрымлівала дзяржава. Гэта пашырыла ўплыў уладаў на рэлігійнае жыццё і аслабіла асобную царкоўную ўстанову, звязаную з мясцовай традыцыяй.
Метадычная парада на с. 153—154 не бачная, таму тлумачэнне пададзена праз сувязь прычыны і выніку.
Паўстанне 1830—1831 гг. → узмацненне «разбору» шляхты. Пасля паўстання ўлады падазрона ставіліся да шляхты як да магчымай апоры супраціву. Яны больш строга правяралі дакументы, якія пацвярджалі шляхецкае паходжанне. Тыя, хто не мог яго даказаць, гублялі саслоўны статус і маглі быць пераведзены ў іншыя саслоўі.
Уключэнне Беларусі ва ўсерасійскі рынак → паляпшэнне шляхоў зносін і развіццё гандлю. Гаспадарчыя сувязі паміж беларускімі губернямі і іншымі часткамі імперыі павялічылі патрэбу ў перавозцы сыравіны і тавараў. Гэта спрыяла развіццю дарог і іншых шляхоў зносін, а таксама пашырэнню гандлю.
Захаванне прыгоннага права → рост незадаволенасці сялянства. Сяляне заставаліся залежнымі ад памешчыкаў і мусілі выконваць павіннасці. Абмежаванне асабістай свабоды і цяжкія ўмовы жыцця выклікалі пратэсты, скаргі і ўцёкі.
Далучэнне ўніятаў да Рускай праваслаўнай царквы → узмацненне пазіцый расійскага ўрада. Скасаванне уніяцкай царквы ў 1839 г. падпарадкавала яе вернікаў структуры, якую падтрымлівала дзяржава. Гэта пашырыла ўплыў уладаў на рэлігійнае жыццё і аслабіла асобную царкоўную ўстанову, звязаную з мясцовай традыцыяй.
